کاش آنها که مردم را در خیابان میکشند
هم میفهمیدند که شهید خورشید است و مدام نور میدهد. بعد شش
ماه هنوز در اتوبوس میگویند «ندای ما نمرده، این دولته که
مرده»، «سهراب ما نمرده، این دولته که مرده». هنوز بعد از شش ماه مردم شام
غریبانشان را میروند دم خانه سهراب اعرابی و آنجا شمع روشن میکنند.
تازه هنوز خیلی از خانوادهها جرأت نمیکنند کشته شدن عزیزشان را
علنی کنند.
متن سرود:
میگذرد کاروان، روی گل ارغوان
قافلهسالار آن، سرو شهید جوان
در غم این عاشقان، چشم فلک خونفشان
داغ جدیی به دل، آتش حسرت به جان
خورشیدی، تابیدی، ای شهید
در دلها جاویدی، ای شهید
میگرید در سوگت آسمان
میسوزد در یادت شمع جان
چون روید لاله از خاک تو
یاد آرم از جان پاک تو
بنگر چون شد، دلها خون شد زین آتشها
از موج خون شد لالهگون دشت و صحرا
زین درد و غم گرید عالم، ای شهید ما
از این ماتم خون میگریم
ای یاران، ای یاران، سوزم از داغ غمی
داغ ظلم و ستمی
خون هر جانباز میدهد آواز
جان فدای وطنم، خاک ایران کفنم
ای دریغا، لاله ما
گشته گلگون، خفته در خون
خورشیدی، تابیدی، ای شهید
در دلها جاویدی ای شهید
میگرید در سوگت آسمان
میسوزد در یادت شمع جان
